Hayır, hayır saylonlardan bahsetmiyorum (Bu arada Battlestar Galactica’yı Yüzüklerin Efendisi gibi yarım saat herkesin hayatını anlatan, hah bitti galiba deyip sürdükçe süren bir geyik sonla bizden çalan zihniyeti kınıyorum, filmi yapılacakmış ama Bill Adama olmadıktan sonra seyretmem, açık açık yazayım, neyse bu ayrı bir başlık konusu); bahsettiğim bilgisayarlar başta olmak üzere yapay zeka ile çalışan tüm makineler. Bir gün farkettim ki, su akmadan, doğalgaz çalışmadan, telefon çalmadan gün geçirebiliyoruz ama elektrikler olmadan hayat duruyor! Elektriğin icadından önceki “karanlık çağlar”a baktığımızda her şeyin çok daha basit ve doğal olduğunu görüyoruz. Bize getirilen kolaylıklar resmen hayatımızı çalıyor, binlerce kişiye ulaşmak için sadece saçma bir şey yapıp ünlü olmak yeterli, sonra unutuluyor ve gidiyorsun. Tüketilebilir bir zaman geçiriyoruz. Sözde bize “zaman” yaratmak için varlar, ama biz onları değil, onlar bizi yönetiyor. Buna son vermek için de elimizden bir şey gelmiyor, asla da istemiyoruz. Bile bile teslimiyet!! Allah bu insanlığa akıl fikir versin. Ünlü bir yazar, pılını prtını toplamış ve dağın başına yerleşip hayatını orda kurmuş, çocuklarını orda yetiştiriyormuş. Şehirde daha iyi eğitim alacaklarını söyleyen bir dostuna da şöyle demiş “Evet, belki çok daha fazla lüzümsuz bilgi öğrenebilirler, ama güneşin doğuşunu seyreden, ayın bütün renklerini bilen, arkadaşları ile tepelerde oyun oynayan, hayvanları tanıyan bir çocuk daha mı kötü bir eğitim almış oluyor. Üstüne üstlük bir de mutlu oluyor!” Haksız mı?